Heel lang geleden woonde er een mooie prinses...
...in 'n mysterieus land: lndia.
Ze was getrouwd met de knappe prins Rama...
...die was verbannen naar het betoverde bos...
...door z'n jaloerse schoonmoeder koningin Kai-Ke.
Op een dag zag prinses Sita een gewond hert in het bos.
Ze smeekte Rama om het dier te helpen.
Rama tekende 'n cirkel en zei: "Dit is 'n magische cirkel.
Als je daar binnen blijft, kan je niks overkomen. "
Die avond hoorde de prinses een vreselijke schreeuw.
Ze dacht dat Rama in gevaar was...
...dus verliet ze de cirkel om te gaan kijken.
Ze kwam bij een oude bedelaar.
Ze had geen geld, maar ze kon z'n smeekbede niet weerstaan.
Zo gauw hij de armband had...
. . .veranderde hij in het tienkoppige monster Rivana.
Hij grijpt de prinses en neemt haar mee naar z'n paleis.
Hij wil dat ze zijn bruid wordt.
Heb je wel 's een echte prins gekend, Maya?
-Ja. Laki's vader. -Ik dacht dat hij in 't leger zat.
Dat klopt. En hij was mijn prins. En ik was zijn prinses.
Maar ik bedoel echte prinsen en prinsessen.
Alle vrouwen zijn prinsessen. Dat is ons recht.
Ik zal dit alles wel missen.
India is de enige plek op de wereld die je fantasie prikkelt.
Ik wou dat we voor altijd hier konden blijven.
Dat weet ik, lieverd. Maar nu Engeland in oorlog is. . .
. . .moet ik ook gaan. Dat begrijp je toch wel?
-Maar waarom moet ik naar Amerika? -Omdat dat veiliger is.
En je gaat naar dezelfde school waar je moeder op heeft gezeten.
-In welke stad? -New York.
Maya zei dat alle meisjes prinsessen zijn.
-Maya is een heel wijze vrouw. -Is het dan waar?
Je kunt zijn wat je wilt, als je er maar in gelooft.
-Waar geloof jij in? -Ik geloof dat jij altijd. . .
. . .mijn kleine prinses zult zijn.
Ik heb dit aan je moeder gegeven op onze trouwdag.
Ik wil het aan jou geven.
Wat is ze mooi.
-Wat vond je het leukste aan haar? -Dat is een moeilijke vraag.
Ik vond 't leuk hoe haar ogen oplichtten als ze lachte.
Net zoals die van jou.
Ik vond haar stem leuk als ze het lndiase volkslied voor me zong.
Maar ik geloof dat ik het het allerleukste vond. . .
. . .om met haar te dansen!
MISS MINCHINS MEISJESSCHOOL
U moet kapitein Crewe zijn.
Mijn zus komt zo.
We waren bezig met de kamer voor de jongedame.
-Je spulletjes zijn gearriveerd. -Dank u. . .?
Amelia. Amelia Minchin.
Kapitein Crewe.
Wat leuk om u te ontmoeten!
En dit moet de kleine Sara zijn. Wat een mooi meisje.
-Ik zei net. . . -Dank je, Amelia. Je kunt gaan.
Komt u maar mee.
De lessen beginnen stipt om acht uur.
We geven alle vakken: literatuur, wis-en natuurkunde. . .
-. . .en natuurlijk Frans en Latijn. -Sara spreekt vloeiend. . .
De lunch wordt om half twee genoten, daarna gaan we wandelen.
Tenzij het weer het niet toelaat.
Tot vier uur krijgen de meisjes les in etiquette.
Alle sociale omgangsnormen worden hen bijgebracht.
Van half vijf tot half zeven kunnen ze studeren. . .
. . .en daarna eten we.
Daarna lezen we een stuk uit één van de klassiekers.
Daar verheugen de meisjes zich altijd enorm op.
Zondag is een rustdag. Dan mogen ze hun ouders schrijven.
Natuurlijk gaan we ook naar de kerk. Hebt u nog vragen?
Kom maar, liefje.
-Je mange, tu manges... -Excuseer me, Mr. Dufarge.
Meisjes, zeg eens hallo tegen dit nieuwe meisje. Miss Sara Crewe.
Je moet ze maar alles vertellen over je geweldige tijd in lndia.
Je bent vast al snel onze populairste leerling.
Er zijn wel een aantal regels waar je je aan moet houden.
Er wordt strikt op de naleving van de regels toegezien.
Maar ik verzeker u: het werpt wel vruchten af.
We hebben de reputatie dat onze meisjes verstandig en charmant zijn.
Ongetwijfeld.
Ik moet u helaas meedelen dat sieraden niet toegestaan zijn.
En als ik 't alleen in mijn kamer draag, als ik vrij ben?
Als je erop staat. . .
Ik sta erop.
Ze krijgt heel wat moeilijkheden.
-Monsieur. . . -Je mange.
Tu manges.
-Dit is schitterend. -Het is de grootste suite.
Dank u voor uw goede zorgen.
Ik wil dat ze zich zo veel mogelijk thuisvoelt als ik weg ben.
-Het maakt niet uit wat het kost. -Prima.
Ik laat u nu alleen om afscheid te nemen. Ik weet dat u zo weg moet.
We schrijven elkaar elke dag.
Hoe vind je je kamer? lk heb de beste uitgezocht.
Veel ramen en een open haard.
En nu al je eigen speelgoed en kleren hier zijn. . .
. . .is het net alsof je echt. . .
Ik geloof dat ik iets zie. Op die stoel daar.
Ze is helemaal uit Frankrijk gekomen om bij jou te kunnen zijn.
Ze heet Emily.
Poppen zijn hele goeie vrienden.
Ze kunnen niet praten, maar ze luisteren wel.
Als je ze alleen laat, komen ze tot leven.
Echt waar?
Voordat je terugkomt, rennen ze snel terug naar hun plaats.
Waarom komen ze niet tot leven als we erbij zijn?
Omdat het magisch is. Magie is iets waar je in moet geloven.
Alleen dan bestaat het.
Als je bang bent of mij mist, moet je dat aan Emily vertellen.
Zij geeft mij dan een boodschap door, waar ik ook ben.
Ik stuur er dan meteen eentje terug.
Dus als je haar een knuffel geeft. . .
. . .krijg je eigenlijk een knuffel van mij.
Het geeft niks, papa.
Ik red me wel.
Wat ben je aan 't doen? Mij in je geheugen aan 't zetten?
Jij staat al in mijn geheugen.
Dag, prinses.
Heb je die herrie gisteravond gehoord?
Dat was nog niks. Je moet Josephine 's horen snurken.
Ik snurk niet.
Wie was het dan? Die nieuwe?
Ze zit nog steeds in haar kamer. Heb je al haar speelgoed gezien?
Ik wil jouw haarlint hebben.
Haar vader verbouwt crackers of zoiets. Ze zijn heel erg rijk.
Dat moet wel. Iedereen die ik ken eet crackers.
Haar vader is Brits. Hij is bevriend met de koning en koningin.
Hij moest weg uit lndia omdat zijn crackers giftig waren.
Giftige crackers?
Een tante van me is overleden door giftige snijbonen.
Wat kan ons dat schelen?
Voordatje terugkomt, rennen ze snel terug naar hun plaats.
Ze is wel heel snel.
Sara, het is niet de bedoeling dat iedereen op jou moeten wachten.
-Het spijt me, maar ik zag mama. . . -Je bent hier niet het enige kind.
Goedemorgen, Mr. Dufarge. Hoe is het met u?
Ja, ja. Goedemorgen.
U kent onze nieuwe leerling nog wel van ons bezoekje gisteren, hè?
Dit is monsieur Dufarge. Je Franse lessen beginnen vanmiddag.
-Moet dat echt? -Natuurlijk.
Bied je excuses aan voor je onbeleefdheid.
-Ik wilde niet onbeleefd zijn. -Onmiddellijk!
Monsieur, het spijt me. Maar ik spreek al Frans.
Ik heb het van mijn vader geleerd.
Hij heeft in Parijs gewoond toen hij klein was.
Dit kind hoeft geen Frans te leren. Ze is bijna Frans!
-Ze heeft 't van haar vader geleerd. -Ik heb het wel begrepen, hoor.
We hebben geprobeerd het u te zeggen.
Ze kan de jongere kinderen wel helpen. . .
. . .en misschien kan ze u wel helpen met uw uitspraak.
Ruik ik worstjes?
-Dank je. -Er wordt aan tafel niet gepraat.
Wat raar.
Ik zeg het niet nog een keer.
-7 keer 5 is 35. -7 keer 6 is 42.
-7 keer 7 is 49. -7 keer 8 is 58.
Nee, wacht. 54?
-55? -Of 72? Of 93? Of 1 2?
Het spijt me, Miss Minchin. Ik heb gisteren uren geoefend.
Ik weet niet of ik dat wel moet geloven.
Ik weet ook niet of je vader het wel zal geloven.
Zeg 't alstublieft niet tegen hem.
Ik beloof u dat ik beter m'n best zal doen. Alstublieft.
-Lavinia, ga jij maar door. -7 keer 8 is 56.
7 keer 9 is 63. . .
Lieve papa. Ik mis je nu al.
Alles gaat goed. Er zijn alleen verschrikkelijk veel regels.
Ze zullen wel 'n doel hebben, dus ik probeer me eraan te houden.
Maar volgens mij doe ik toch iets verkeerd.
-Dag, vader. -John. . . Mijn zoon.
Ik hoop dat deze briefje hart doet oplichten...
...en een lach op je gezicht brengt.
Ik ben trots op je en ik denk heel erg vaak aan je.
Ik hou voor altijd van je. Jouw Sara.
Maak jezelf niet zo overstuur. Lottie. . . Iiefje.
Alsjeblieft, Lottie. Hou op met schreeuwen.
Wil je een koekje? Heb je daar zin in? lk haal 'n koekje.
Ik kan niet studeren als je zo ligt te schreeuwen.
-Ik wil mijn mama. -Je ziet haar binnenkort.
Niet waar. Ze is dood en ik zie haar nooit terug.
Ik heb ook geen moeder.
Nee?
-Waar is ze dan? -In de hemel. Met m'n kleine zusje.
Maar ik kan wel tegen haar praten. Ik vertel haar alles.
-Ik weet dat ze me kan horen. -Hoe dan?
-Dat is de taak van engelen. -Is jouw mama een engel?
Natuurlijk. En dat is jouw mama ook. Met mooie zijden vleugels. . .
. . .en een kroon van kleine rozeknopjes.
Ze wonen allemaal samen in een kasteel.
Weet je waar dat kasteel van gemaakt is?
Van honderden zonnebloemen. Het ziet eruit als goud.
En als de engelen ergens naartoe willen, dan fluiten ze zo:
Dan komt er 'n wolk naar de kasteeldeur om ze op te halen.
Dan zweven de engelen door de lucht. . .
. . .alsof ze op een vliegend tapijt zitten.
Ze gaan onder de maan door en langs alle sterren.
Totdat ze boven ons zweven.
Dan kunnen ze zien of het goed met ons gaat.
En soms sturen ze zelfs berichten naar ons toe.
Natuurlijk kun je die berichten niet horen als je zo schreeuwt als jij.
Maar ze proberen het altijd opnieuw, voor als we 't niet hebben gehoord.
Wacht even!
-Becky mag niet met ons praten. -Waarom niet?
Ze is het dienstmeisje en ze heeft een donkere huid.
-Nou en? -Betekent dat niet iets?
-Sorry, ik wilde je niet. . . -Kan ik iets voor u doen?
Ik trek alleen even andere schoenen aan.
-Nee, er is niets. -Het spijt me. . .
. . .maar we krijgen allebei problemen als u hier blijft.
Goed, meisjes. In de rij.
LIEVE BECKY, IK HOOP DAT WE VRIENDINNEN WORDEN. SARA.
"Sir Edward zag dat z'n dochter verdriet had. . .
. . .maar hij wist dat de familie-eer beschermd moest worden.
Met de adel mocht niet gespot worden.
Hij zei: "Ik smeek je, Charlotte. . .
. . .trouw in de lente met sir John, zoals hij wenst. "
Dank je, Lavinia. Sara, ga jij maar door.
"Charlotte zei: Vader, u hebt gelijk. Ik moet mijn domme fantasieën. . .
. . .en kinderdromen vergeten. "
Maar dat doe ik niet.
Het spijt me, maar ik trouw alleen uit liefde.
Na dat gezegd te hebben, rende Charlotte het huis uit.
Buiten wachtte de knappe staljongen Pierre, waar ze verliefd op was.
Samen vluchtten ze naar de kust en zeilden naar Tahiti.
Maar halverwege werd hun boot aangevallen door piraten!
Ze wilden niet worden opgegeten, dus ze sprongen in de woeste zee.
Terwijl ze verdronken, hielden ze elkaar stevig vast. . .
. . .en zweerden dat hun liefde onsterfelijk was.
Maar toen het bijna voorbij was, kwam er 'n stel zeemeerminnen. . .
Stop!
Waar ben je mee bezig?
Ik wilde niet dat ze met die vreselijke man trouwde. . .
-. . .dus heb ik 'n ander slot bedacht. -Dat heb je bedacht?
Doet u dat nooit? Zo sterk in iets geloven dat het bijna echt lijkt?
Dat is vast heel erg makkelijk voor 'n kind dat alles heeft.
Vanaf nu wordt er niet meer gefantaseerd op deze school.
-Begrepen? -Ja, Miss Minchin.
En jullie gaan nu onmiddellijk naar bed.
Ik heb nog nooit zo'n verhaal gehoord.
Volgens mij ken je er een heleboel. Nietwaar, Sara?
Stilte daarboven.
We moeten iets doen aan die regel over praten.
Als Minchin slaapt, sluipen we naar jouw kamer. . .
. . .en dan kun je ons het ware verhaal vertellen.
-Wat vind je ervan, Sara? -Alleen jullie drieën dan.
Kom maar.
De boze Rivana sloot de prinses op in zijn paleistoren.
Daar zat ze wekenlang alleen maar uit haar raam te kijken.
Ze miste haar prins Rama vreselijk.
Hallo, papa. Ik ben blij u te zien.
Perfect. Je ziet er net zo uit als Emily.
Mijn vader heeft 'n hekel aan poppen. Hij komt niet graag hier.
Hij zegt dat ie hier niet hoort.
Waarom heeft ie jou dan hierheen gestuurd?
Hij wil dat ik er wel bij hoor.
Mijn kleine meisje spreekt Frans.
Je moeder en ik zijn trots op je.
Rama kwam dichter bij het doornenkasteel.
Hij wist niet dat Rivana op hem wachtte.
Ik heb er genoeg van! Wat je ook zegt over Sara's verhalen. . .
. . .ze zijn vast boeiender dan jouw haar dat geborsteld wordt!
Iedereen die er ook zo over denkt, moet ook maar gaan.
Maar de boze Rivana was nog niet klaar.
Deze keer pakte hij een boog waar tien pijlen in konden. . .
. . .die allemaal gevuld waren met gif.
De pijlen vlogen door de lucht, recht op Rama af.
De pijlen kwamen in de grond terecht en het gif kwam vrij.
Het waren dikke, gele rookwolken.
-Ik wil een groot stuk! -Stil, Lottie.
"Prinses" Sara geeft vast iedereen een even groot stuk. Hè, prinses?
Ik heb haar verteld dat je een prinses bent.
Niet alleen ik. Alle meisjes zijn prinsessen.
Zelfs verwaande tuttebellen zoals jij, Lavinia.
-Miss Minchin? -Dat ben ik. Kan ik u helpen?
Ik ben Mr. Barrow. De advocaat van kapitein Crewe.
Komt u binnen.
-We vieren Sara's verjaardag. -Kan ik u even apart spreken?
Natuurlijk. Komt u maar.
Sara is erg populair bij de andere meisjes.
We hebben alles gedaan om deze dag heel speciaal te maken.
Ik vrees dat u deze maand veel zult moeten betalen.
Er wordt deze maand niet betaald, Miss Minchin.
Pardon?
Het feestje is afgelopen. Ga allemaal naar jullie kamer.
Sara, jij blijft hier. Ik moet je iets vertellen.
Ingerukt.
Amelia, ga naar Sara's kamer en haal een eenvoudige zwarte jurk.
Als zij er geen heeft, leen je er eentje.
-Maar. . . -Doe wat ik zeg.
Waar heb ik 'n zwarte jurk voor nodig, Miss Minchin?
Ik heb slecht nieuws, Sara.
Je vader is. . .
Je vader. . .
Ze zijn erachter gekomen dat je vader is overleden.
Hij is 'n paar weken geleden gesneuveld in de strijd.
Ik vind het vreselijk, maar niemand kan er iets aan doen.
De Britse regering heeft beslag gelegd op al zijn bezittingen.
Jij hebt geen cent meer.
Omdat jij verder geen familie hebt, zit ik in een vreselijke positie.
Waar kijk je naar? Begrijp je niet wat ik zeg?
Je bent alleen op de wereld. . .
. . .tenzij ik besluit om je hier te houden. Uit liefdadigheid.
Omdatje zoveel gekost hebt, zijn alje bezittingen nu van mij.
Je kleren, je speelgoed...alles.
Maar dat is amper genoeg voor 't financiële verlies dat ik heb geleden.
Vanaf nu moetje werken voorje kost en inwoning.
Je gaat bij Becky op zolder wonen en wordt dienstmeisje.
Als je het niet goed doet of niet gehoorzaam bent, vlieg je eruit.
En geloof me, deze stad is niet vriendelijk voor dakloze bedelaars.
Je meldt je morgenochtend stipt om vijf uur bij Mabel in de keuken.
Ik kan je wel laten arresteren omdat je dit hebt meegenomen.
Je mag blij zijn dat je die pop mag houden.
Je mag 't boek ook houden. . .
. . .maar als zoiets nog 's gebeurt, moet ik de politie waarschuwen.
Onthoud dit, Sara Crewe: Je bent geen prinses meer.
Sara? Wat is er gebeurd?
Je bedient de meisjes zonder te praten, begrepen?
Sara werkt hier vanaf nu als dienstmeisje.
Er mag niet met haar gepraat worden. Is dat duidelijk?
Ik ben het hier niet mee eens.
Laat los!
Mijn God! Dat kan niet waar zijn! .
Dat is mijn zoon John! Nee toch. . .John.
Het is John, Ram Dass! Help me.
Kom maar mee naar binnen.
Ik dacht dat je al zou slapen.
Ik heb je je verjaardagscadeau nog niet gegeven.
Het is de plek waar jij vroeger woonde.
Zie je dat blauw? Dat is de rivier.
En dit zijn de bergen waar je het altijd over hebt.
Dank je wel, Becky. Het is prachtig.
Waarom vertel je geen verhalen meer?
Het is maar fantasie. Ze betekenen niks.
Maar ze hebben voor mij wel altijd iets betekend.
Er waren dagen dat ik dood wilde voordat jij over de magie vertelde.
Magie bestaat niet, Becky.
Papa, kun je me horen?
Ik ben zo bang.
Sara, ben je nog steeds een prinses?
Ga maar in de rij staan, anders krijgen we allebei problemen.
Maar ben je het nog steeds?
In de rij, meisjes.
Niet aankomen. Dat is voor Mr. Randolph van hiernaast.
Die arme man. Zijn zoon wordt vermist in de oorlog in Europa.
John? En dat is zo'n aardige jongen.
Alsjeblieft, meisje.
Ik zei toch dat je je geld niet weg mag geven?
-Ze bedelde niet eens. -Pardon. . .
Zie je nou wel? Nu blijft ze achter je aan lopen.
Kan ik u helpen?
Wilt u een bloem kopen?
Geef haar een bloem.
Voor de prinses.
Wat is er, muisje? Voel jij je ook gevangen?
Waar jij vandaan komt, is het daar ook wel 's zo koud?
Vertel het nog 's, Sara. Vertel nog 's over lndia.
-India. -Vertel nou.
De lucht is zo heet dat je 'm bijna kunt proeven.
-Het smaakt vast naar kokosnoten. -Nee, het smaakt meer naar kruiden.
-Kerrie en saffraan. -En wat nog meer?
Er slapen tijgers onder de bomen. . .
. . .en de olifanten zoeken verkoeling in de meren.
Er waait een warme wind door de velden. . .
...die wordt bereden door geesten.
Ze zingen als ze op ons neerkijken.
Hun stemmen weerklinken tussen de bergen.
De lucht heeft duizend verschillende kleuren...
...als de staart van een pauw.
Nu ligt er overal roet, onhandige domoor. Eruit.
Ga onmiddellijk mijn huis uit.
En je krijgt deze week geen geld! Ondankbare schooier.
Geen sprake van! lk zei dat ik geen vlokje roet in huis wilde!
En moet je mijn laars nou 's zien! Die is vuil!
Eruit! En neem dit achterlijke ding mee!
Waar is Miss Amelia?
Goedemorgen, Frances. Wat ben je vroeg vandaag.
Een werkende man moet vroeg opstaan als hij iets wil doen voor de wereld.
Dat is waar. En jij doet heel veel voor de wereld, Frances.
Waar bleef je nou? lk zit hier al een half uur kou te lijden.
Schiet op en leg een vuur aan.
En blijf verder overal met je vieze vingers van af.
Dit is nu mijn kamer en ik wil niet dat je er 'n troep van maakt.
Wat is dat voor stank?
Wanneer ben je voor 't laatst in bad geweest?
Wat doe je?
Ik geloof hier niet in!
Je kunt net zo goed ophouden! Hou op, zei ik!
Wat heb je gedaan?
Dat was gewoon een vloek die ik geleerd heb van 'n heks in lndia.
-Wat voor vloek? -Daar kom je wel achter.
Maar ik zou m'n haar maar niet zo vaak borstelen.
Kom maar. Ik heb het speciaal voor jou bewaard. Pak 't maar.
-Woon je nu hier? -Je had niet moeten komen.
Het is veel te gevaarlijk.
Waarom vind je me niet meer aardig? Heb ik iets gedaan?
Natuurlijk niet. Ik dacht niet dat je m'n vriendin wilde zijn. . .
. . .nu alles zo anders is.
Ik weet wel dat je mij niet nodig hebt als vriendin. . .
. . .maar het is zo moeilijk zonder jou.
Het spijt me. Ik had moeten weten dat jij anders bent dan de rest.
-Wat is dat? -Eén klop betekent: ik ben er.
Twee keer kloppen betekent: alles is in orde.
Drie keer kloppen betekent: de kust is veilig.
-De duivelin Minchin slaapt. -Dat klinkt avontuurlijk!
Kijk, Becky. We hebben bezoek.
Ik mis je verhalen zo.
Vertel je ons wat er gebeurde met Rama en de prinses?
De rook van Rivana 's pijlen trok eindelijk op.
Rama lag dood op de grond.
Maar toen gebeurde er iets geweldigs.
De gazelle ging naast Rama liggen en gaf hem haar eigen leven.
Hij lijdt aan geheugenverlies als gevolg van dat gifgas.
Zijn ogen genezen wel. Of z'n geheugen terugkomt, weet ik niet.
Dit is mijn zoon niet.
Het spijt me, Mr. Randolph.
Hij was in shock toen ze 'm vonden. Hij had geen jas en geen papieren.
Uw zoon was de enige die als vermist geregistreerd stond.
Men heeft aangenomen dat dit John was.
Het spijt me heel erg.
Ik blijf maar hopen. Je zult me wel een sukkel vinden.
-Wilt u wijs zijn, sahib? -Ik weet het niet.
Een wijs man zou niet eens hierheen gekomen zijn.
Maar als hij wel was gekomen, zou hij de soldaat beter bekeken hebben.
-Wat zou hij gezien hebben? -Pijn, sahib.
-Er moet voor 'm gezorgd worden. -Da's niet mijn verantwoordelijkheid.
Een wijs man zou eraan denken dat deze soldaat in Johns regiment zat.
Als z'n geheugen terugkomt. . .
. . .kan hij sahib misschien vertellen wat er met z'n zoon gebeurd is.
Misschien hoort sahib wel dat John in 'n Engels ziekenhuis ligt. . .
. . .hopend dat 'n aardig iemand hem naar huis brengt.
Weg van zijn pijn.
Vertel de loodgieter wat hij moet doen.
En klets niet te lang, want hij wordt per uur betaald.
En zorg dat de proefwerken Latijn gecorrigeerd zijn als ik terugkom.
-Hallo, Miss Minchin. -Dag, Miss Minchin.
Nee, Lottie. Niet weer!
Zoek naar het medaillon.
Rustig maar.
Sara, kom snel! Volgens mij is Lottie bezeten.
Ik heb het.
-Zorg ervoor dat dat kind stil is. -Rustig maar. Alles is in orde.
Ik. . .
Wat is er nou?
Ik dacht dat ik 'n muis zag.
Ze heeft 'n pact met de duivel gesloten om mij gek te maken.
Ik kan dit niet. Ik heb geen geduld met kinderen. En lesgeven. . .
AI die vreselijke feitjes.
-Ik vind het helemaal niet leuk. -Maar u vindt Frances wel leuk, hè?
-Natuurlijk niet. Hoe durf je. -Volgens mij vindt hij u ook leuk.
Denk je dat? Echt waar?
Ik vind dat jullie samen weg moeten lopen om te trouwen.
Dat zou wel heel erg romantisch zijn.
Wat een prachtig idee. Ik. . .
Ach. . .mijn zus zou woedend zijn als ze erachter kwam.
Nou en? Dan bent u allang weg.
Dan woont u in 'n exotisch paradijs met die knappe, jonge melkman.
Ik moet naar de markt.
Het gaat heel goed, jongeman. Je bent bijna thuis.
U moet op mijn ogen vertrouwen.
-Wat gebeurt er? -Dat is een verrassing.
-Wat doen jullie allemaal hier? -We hebben iets voor je.
Prinses Sara, we willen je iets geven wat we gered hebben.
-Het was een gevaarlijk avontuur. -Onze eigen kruistocht.
-We hebben onze levens geriskeerd. -En het mijne ook.
Ik weet niet wat ik moet zeggen.
Jullie zijn de beste vriendinnen die je maar kunt hebben.
Rustig maar. Het is mijn kleine vriendje de aap maar. Hanuman.
-Waar komt ie vandaan? -Van de buren. Moet je zien.
Hanuman komt me heel vaak opzoeken.
-Kun je echt met 'm praten? -Natuurlijk.
Zeg m'n vriendinnen maar gedag.
Toen Rama weer tot leven was gekomen. . .
...rende hij naar het paleis om Sita te redden.
Plotseling kwam Rivana tevoorschijn!
We kunnen de rest van 't verhaal beter voor later bewaren.
Wat is hier aan de hand?
Het is niet hun schuld. Ik heb ze uitgenodigd.
Onmiddellijk naar beneden allemaal. Ik krijg jullie later wel.
Becky, jij blijft morgen de hele dag op je kamer. Zonder eten.
Schiet op!
En jij doet al haar werk erbij. Zonder ontbijt, lunch of avondeten.
Je moet maar 's leren. . .
. . .dat 't echte leven niet lijkt op jouw fantasie-spelletjes.
De wereld is wreed en gemeen. Het is onze taak er het beste van te maken.
Verdoe je tijd niet met belachelijke dromen.
Je moet produktief en nuttig zijn.
Begrijp je wat ik zeg?
-Ja, mevrouw. -Mooi.
Maar ik geloof er niet in.
Je denkt toch niet nog steeds dat je een prinses bent, hè?
Kijk 's om je heen, kind!
Of nog beter: kijk 's in de spiegel.
Ik ben een prinses. Dat zijn alle meisjes.
Zelfs als ze op 'n kleine, oude zolder wonen.
Zelfs als ze in vodden lopen.
Zelfs als ze niet mooi zijn, of slim, of jong.
We zijn toch prinsessen. Wij allemaal.
Heeft uw vader u dat nooit verteld? Nou?
Als ik je weer betrap met de andere meisjes, gooi ik je op straat.
Wat moeten we nu? Een hele dag zonder eten. . .
-Niet huilen, Becky. -Ik ben bang.
Als Minchin me eruit gooit, kan ik nergens naartoe.
Dat is niet waar. Ik ben toch bij je?
-Ik beschouw je als m'n zusje. -Echt waar?
Laten we elkaar beloven dat we altijd voor elkaar zullen zorgen.
Dat beloof ik.
-Wat gaan we aan dat eten doen? -Honger lijden, denk ik.
Er zit maar één ding op: we eten een feestmaal voor we gaan slapen.
-Dat helpt ons de dag wel door. -Een feestmaal?
-Wat voor feestmaal? -Kijk 's goed rond.
Zie je die tafel daar? Er ligt een mooi kleed op. . .
. . .er staan kaarsen op en schalen vol met lekkere dingen.
Kom op, Becky. Vertel me 's wat er allemaal voor eten staat.
-Ik zie helemaal geen eten. -Probeer het.
Je moet erin geloven. Weet je nog wat je zei over magie?
-Muffins? -Lekker. Welk smaak?
Alle smaken. Elke smaak die God ooit gemaakt heeft.
-En ze zijn warm. -Heel goed!
We zijn niet goed gekleed voor zo'n sjiek banket.
Ik draag een lange fluwelen cape met een kraag van bont. En jij?
Ik hou wel van diamanten. Ringen en armbanden. . .
. . .en een jurk die er helemaal mee bedekt is.
-Moet je die worstjes 's ruiken! -Ik ben gek op worstjes.
-Je bent nu wel erg ver gegaan. -Ik heb niks gedaan.
Toe maar.
Ik voel me alsof een engel me heeft aangeraakt.
-Precies wat we besteld hebben. -Ik vind het een beetje eng.
Ik ook. Misschien kunnen we het beter niet opeten.
Zo eng vind ik het nou ook weer niet.
Dank u voor uw goede zorgen. Het spijt me dat ik u tot last ben.
Dat bent u niet, sahib.
Dat woord. . .
Het klinkt zo bekend, maar toch weet ik niet wat 't betekent.
Het is geen Engels. We gebruiken het waar ik vandaan kom.
In lndia.
Kent u het?
Nee. Alles is zo vaag.
Misschien kom ik er op een dag wel achter.
Dat weet ik wel zeker, sahib.
Heel zeker.
Een minuutje nog.
Waar is het? Waar is dat medaillon?
Geef hier!
Wat is dit allemaal? Waar komt dat vandaan?
Dat weet ik niet. Het stond er toen ik wakker werd.
Je hebt het gestolen, hè? Net als dit medaillon.
Je bent een kleine dievegge.
Ik moet de kinderen van de school beschermen tegen beesten als jij.
Pak je spullen. Je gaat heel binnenkort met de politie mee.
Nee, Miss Minchin! lk heb het niet gedaan.
Miss Minchin, alstublieft!
U hebt me gehoord. Ik wil dat ze onmiddellijk wordt opgehaald!
-U hebt het verband verwijderd. -Dat was niet meer nodig.
-Ik kan goed zien. -Kom binnen, neem 'n cognacje.
Maak je geen zorgen. Ze geloven je vast wel.
-Niet waar. Ik moet hier weg. -Hoe dan? Mijn kamer is ook op slot.
Daar is de politie!
Snel, help me met die plank!
Deze kant op.
Je zult vallen!
Ik kan het wel. Ik kom terug om je te halen. Dat beloof ik.
Wat doet ze? Kom naar binnen!
Dat kreng gaat ervandoor!
Blijf nou niet staan! Ga naar de buren en haal haar op!
En neem deze ook maar meteen mee.
Ik hoorde u schreeuwen in uw slaap.
Soms voel ik in mijn dromen een deel van mezelf dat ontbreekt.
Het is vreemd dat je hart zich iets herinnert en je geheugen niet.
Ze is net 'n klein beest.
Wie kan dat nog zijn zo laat?
-Er is een meisje uw huis in gevlucht. -Wat is er aan de hand, Ram Dass?
Sorry, maar er houdt zich een meisje schuil in uw huis.
Doorzoek de kamers boven.
Ram Dass, haal wat kaarsen!
Begin op zolder.
Wie is daar?
Wat is er? Waarom huil je?
Zeg het maar. Ik doe je niks.
Hoe heet je?
Wat een mooie naam.
Wat zeg je?
-Papa, ik ben het. Sara. -Ken je mij?
Weet je niet meer wie ik ben?
Papa, je moet me kennen. Ik ben Sara, weet je nog?
Herinner je je lndia niet? En Maya?
Herinner je je Emily niet? En het medaillon met mama's foto?
-Alsjeblieft, papa! -Ken je deze man?
Dit kind heeft geen vader. Neem haar mee!
Het spijt me.
Papa, je mag nooit meer weggaan!
Ik hou van je.
RANDOLPH MEISJESSCHOOL
Ik herkende je bijna niet. Fijn dat je alles geregeld hebt.
Ze hebben me al mijn bezittingen teruggegeven.
Ik kom om afscheid te nemen.
En om u te bedanken voor alles wat u voor ons gedaan hebt.
Niet meer dan wat u geprobeerd hebt voor mijn zoon te doen.
-Het beste, Mr. Randolph. -Hetzelfde.
U zult wel blij zijn dat u naar huis gaat.
Ik heb 'n verrassing voor jullie.
Als jullie aan me denken, moet je dat aan Emily vertellen.
Zij geeft dat aan mij door. Als je haar knuffelt. . .
. . .krijg je eigenlijk 'n knuffel van mij.
We zullen haar elke dag knuffelen.
Ik kom al.
Kom hier. Ik zocht je al. Pak die emmer.
-Wanneer heb ik pauze? -Kom mee.
Zitten hier stenen in of zo?